10 Toes of the World

maart 9, 2009

Geert Wilders en de Strijd om Europa

door: Bat Yeor

Staat het verdedigen van Westerse waarden gelijk aan “haatzaaien”?

Veel moslims in het Westen steunen hem, maar Geert Wilders’ belangrijkste wapens bestaan slechts uit zijn moed en zijn bereidheid zelfs zijn eigen regering te weerstaan, die wegkruipt voor de zware druk van de OIC. Over Geert Wilders en de Strijd om Europa.

geert-wilders

Geert Wilders

Groot-Brittannië is getuige geweest van een spektakel waarin een naar behoren verkozen parlementslid uit een ander EU-land, Geert Wilders uit Nederland, de toegang werdt geweigerd omdat hij een bedreiging zou vormen voor de openbare orde. “Wilders, na te kort te zijn opgesloten op Heathrow, werd teruggestuurd naar Nederland — waar hem nog meer juridische problemen wachten.” Drie weken eerder had een rechter het Nederlandse Openbaar Ministerie verordonneerd een strafzaak te beginnen tegen Wilders wegens het aanzetten tot “haat en discriminatie” en “belediging van islamitische gelovigen” door zijn publieke verklaringen en zijn film uit 2008, Fitna.

De opdracht om de strafrechtelijke vervolging door te zetten is mede het gevolg van de druk die de Organisatie van Islamitische Landen (OIC, Organisation of the Islamic Conference) uitoefent op de Europese Unie en de VN-Raad voor de rechten van de mens. Het doel van de OIC is om iedere vermeende “islamofobie” in de wereld af te straffen en te onderdrukken, met name in Europa. De OIC is de aanstichter in het veroorzaken van de omstandigheden die het mogelijk maakten Wilders de toegang tot het Verenigd Koninkrijk te ontzeggen.

De OIC is een van de grootste intergouvernementele organisaties ter wereld. Het omvat 56 islamitische landen [inclusief de kennelijk islamitische republiek Suriname die voor slechts 19,6 procent wordt bevolkt door moslims en door Nederland met vele miljoenen euro’s wordt gesponsord—vert.] plus de Palestijnse Autoriteit.

Verspreid over vier continenten meent zij te kunnen te spreken in naam van de Ummah (de universele islamitische gemeenschap), die een populatie omvat van ongeveer 1,3 miljard mensen [alle inwoners van die landen inclusief niet-moslims—vert.] De missie van de OIC is om wereldwijd alle moslims te verenigen door hen aan de Koran en de Sunnah vast te klinken — de kern van de traditionele islamitische beschaving en dito waarden. De organisatie is gericht op de versterking van de solidariteit en samenwerking tussen alle leden, met het oog op de bescherming van de belangen van moslims wereldwijd en het samenvoegen van de Ummah tot één verenigd lichaam.

De OIC is zonder equivalent in de wereld en een unieke organisatie. Het verenigt de religieuze, economische, militaire en politieke macht van 56 landen. De Europese Unie daarentegen vertegenwoordigt de helft minder aan landen en is een puur seculiere organisatie, en het Vaticaan — dat de 1,1 miljard katholieken in de wereld representeert — is verstoken van iedere politieke macht. Veel moslims in het Westen zijn tegen de voogdij van de OIC en verzetten zich tegen haar streven het Westerse recht te vervangen door de Sharia. En de middelen van het OIC om haar doel te bereiken zijn fenomenabel.

De organisatie heeft vele dochter-instellingen die op het hoogste niveau samenwerken met internationale organisaties, met het oog op de wereldwijde invoering van haar politieke doelstellingen. Haar belangrijkste uitvoerende organen zijn de Islamic Educational, Scientific, and Cultural Organization (ISESCO), die als oogmerk heeft het Westen de islamitische perceptie van de geschiedenis en beschaving op te leggen; de Observatory of Islamophobia [Observatiepost van Islamofobie] waarmee de druk op de Westerse regeringen en internationale instanties wordt opgevoerd tot het invoeren van wetten die “islamofobie” en godslastering strafbaar stellen; en het kortgeleden opgerichte Islamic International Court of Justice [Islamitisch Internationale Hof van Justitie]. Zoals werd vastgelegd in haar “Caïro Declaration” uit 1990 over de mensenrechten in de islam, is de OIC strikt gebonden aan de beginselen van de Koran, de Sunnah, en de Sharia. Kortom: de OIC streeft naar de reïncarnatie van het Kalifaat.

De OIC herbevestigt regelmatig haar streven de politieke, historische, religieuze en mensenrechten van moslims in niet-OIC-landen te beschermen, met name moslims die een meerderheid vormen in specifieke regio’s van niet-islamitische landen — zoals de zuidelijke Filipijnen, Zuid-Thailand, en West-Thracië in Griekenland — evenals moslims in gebieden als de Balkan, de Kaukasus, Myanmar, India en China.

De OIC steunt de Hamas en de Palestijnen in hun strijd voor de vernietiging van Israël, alsmede de islamitische strijd voor de “legitieme zelfbeschikking” van het door “India bezette deel van Jammu en Kasjmir.” [sinds 1947 geteisterd door Pakistaanse terreur en genocides.—vert.] Het heeft de “voortdurende “Armeense agressie tegen Azerbeidzjan” veroordeeld en haar volledige solidariteit uitgesproken met “de rechtmatige zaak van de Turkse moslimgemeenschap op Cyprus” [Cyprus werd in 1974 door het Turkse leger binnengevallen en sindsdien deels bezet gehouden.—vert.] en met de Soedanese president Omar Hassan Al-Bashir, die door velen verantwoordelijk wordt gehouden voor het aanmoedigen van de slachtpartijen in Darfur.

De OIC is gevestigd in Jeddah, maar de organisatie beschouwt die locatie slechts als tijdelijk: Het hoofdkwartier zal worden overgebracht naar al-Kods (geïslamiseerd Jeruzalem) zodra deze stad uit Isreëlische handen is “bevrijd”.

In haar pogingen het “ware beeld” van de islam te verspreiden en laster te bestrijden, heeft de organisatie de Verenigde Naties en de Westerse landen verzocht “islamofobie” en godslastering te straffen. Uitingen van islamofobie zijn naar het oordeel van de OIC het Europese verzet tegen de illegale immigratie, de anti-terreur acties, kritiek op het multiculturalisme en alle inspanningen die verricht worden om de westerse culturele en nationale identiteit te verdedigen.

De OIC heeft enorme financiële middelen tot haar beschikking dankzij de olie inkomsten, die zij gul uitdeelt aan Westerse media en de Westerse academische wereld en aan talloze “dialogen”. De OIC beïnvloedt het Westerse beleid, wetvorming en zelfs schoolboeken direct en indirect door druk via islamitische immigranten en de linkse Westerse partijen. Vandaar dat we recentelijk nog Kristallnacht-achtige oproepen tot haat en moord tegen Europese Joden en Israël hebben gezien benevens de kennelijke straffeloosheid van die oproepen in de Europese steden — waar het respect voor de rechten van de mens tot de hoogste waarden zou moeten behoren.

Geert Wilders is het meest recente slachtoffer van deze enorme wereld-machinatie. Zijn misdaad is de vaststelling dat de Europese beschaving is geworteld in de waarden van Jeruzalem, Athene, Rome en de Verlichting — en niet die van in Mekka, Bagdad, Andalusië, en al-Kods. Hij vecht voor de onafhankelijkheid van Europa van het Kalifaat en haar bedreigde vrijheden. Hij ontving al uiterst serieuze bedreigingen met de dood vòòrdat Fitna uitkwam.

Veel moslims in het Westen steunen hem, maar Geert Wilders’ belangrijkste wapens bestaan slechts uit zijn moed en zijn bereidheid om zelfs zijn eigen regering te weerstaan, een regering die zich langzaam onderwerpt aan de druk van de OIC.

Wilders’s vijanden pretenderen dat hij een onbeduidende persoonlijkheid is, die uitsluitend uit is op roem met zijn “provocatieve” uitspraken. Maar als Geert Wilders werkelijk slechts gedreven zou worden door eigenbelang, zou hij dan niet veel beter af zijn door in het gevlij te komen bij het OIC — zoals zo veel Europeanen bewust of onbewust doen, en die dat prevaleren bóven het riskeren van hun vrijheid of zelfs hun leven.


Bat Yeor is de gerenommeerde auteur van diverse studies over de situatie van joden en christenen in de context van de jihad-ideologie en de sharia. Recente boeken zijn ondermeer: Islam and Dhimmitude: Where Civilizations Collide en Eurabia: The Euro-Arab Axis, beiden uitgegeven door Fairleigh Dickinson University Press. Dit artikel is een vertaling van Geert Wilders and the Fight for Europe, gepubliceerd op National Review Online.

Bron: Het Vrije Volk

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers op de volgende wijze: